با تشکر از آقای اشکان که برای آگاه کردن شما تمام واقعیات را در کمال صداقت گفت و دلیل ملاقات دوبارهاش با من را نیز عنوان کرد. بچهها برای من خیلی جالب بود که حمید از آبدارچی دانشکده نیز یاد کرد، چراکه او در لحظهای سخت با یک لیوان چایی، محبت خودش را نشان داده و خدمتی که از دستش بر می آمده را انجام داده بود و شاید هیچیک از شما تابهحال با این دید به او نگاه نکردهاید. حتی خیلی از شما اسم کوچک او را هم نمیدانید و یک بار هم از او بابت خدماتی که به شما ارائه میدهد، تشکر نکردهاید.آقاي اشکان از دانشگاههایی گفت که فقط تئوری میآموزند، اعتمادبهن

احساس میکردم بهترین جملات زندگیام را میشنوم. فکر کردم دیگر نیازی ندارم بعد از کلاس، وقت استاد را بگیرم اما اینها جملاتی بودند که واقعاً نیاز داشتم بشنوم و از شنیدن آنها سیر نمیشدم. چنان سکوتی بر کلاس حاکم شده بود که تا آن روز در هیچ کلاسی ندیده بودم. استاد ادامه داد: ـ شما بهترینهای این مملکت هستید و بهجای هر کار دیگری و با تمام مشکلات و مشقات زندگی، اکنون در دانشگاه مشغول به تحصیل هستید. این مملکت بر روی شما سرمایهگذاری کرده و حال نوبت شماست که جواب آن را بدهید. هزینه این کلاسها و ... از پول پدران و مادران شما، مالیاتها، ذخایر و منابع ای

گفتم: ـ استاد بهغیر از مواردی که در کلاس گفتم، چیز دیگری نیست که بخواهم بگویم. راستش با صحبتهای شما خیلی حالم خوب شد، ولی نمیدانم از کجا باید شروع کنم؟ـ تو مثل اینکه سنوسال و خستگی مرا درنظر نمیگیری. چایی را بخور، بعد با هم حرف میزنیم.سپس تعدادی خرما را که توی بشقابی بود، به من تعارف کرد. وقتی چاییاش را میخورد، به من نگاه میکرد ولی حرفی نمیزد و من سعی میکردم سرم را پایین نگه دارم. بالاخره از من پرسید: ـ پسرم، پدر و مادرت درقید حیاتند؟ـ بله!ـ شغل پدرت چیست؟ـ او مهندس کشاورزی است و سالهاست که در ادارة کشاورزی یزد کار میکند. ـ پس درحال

آن روزها اصطلاحی را برای خودم ساخته بودم و به کسانی که مثل من یا همکارانم زندگی میکردند، میگفتم «کارمندصفت». از این اصطلاح متنفر بودم و همیشه از اینکه بگویم من کارمند هستم فرار میکردم، درحالیکه واقعیت همین بود. بهخاطر دارم روزی را که مدیر اداره صدایم کرد و گفت:ـ شنیدم اصطلاح «کارمندصفتی» را تو ساختهای. درست است؟ـ بله قربان!ـ خب، بگو ببینم منظورت چیست و مگر کارمندی چه اشکالی دارد؟احساس بدی داشتم. نمیدانم چه کسی به او گفته بود. دلم را به دریا زدم و گفتم:ـ قربان، کارمندصفت کسی است که همیشه به مافوق خودش میگوید قربان! کارمندصفت کسی است که

حدود دو ماه بر سر انجام امور استعفا، تسویهحساب، تخلیة منزل مسکونی و ... گذشت و بهموازات آن، من و همسرم به بررسی راههایی برای راهاندازی یک شرکت تولیدی پرداختیم. من به کارخانههای مختلفی که میشناختم یا از طریق دوستان معرفی میشدند، برای کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه سرمیزدم و همسرم هم راههای گرفتن وام و ... را بررسی میکرد.پسانداز زیادی نداشتیم و همان مقدار کم را نیز برای رهن منزل جدید پرداخته بودیم. در همان روزها خبر باردار شدن همسرم را نیز شنیدم؛ با اینکه خوشحال شده بودم ولی نگرانیام را نیز نمیتوانستم مخفی کنم. اگر تا آن زمان مسئولی

تا اواسط هفتة بعدی خبری از دوستم نشد و من بهشدت عصبی بودم و خودم هم نمیخواستم با او تماس بگیرم. یکی از همان روزها وقتی به خانه آمدم، همسرم گفت که دوستم تماس گرفته و من بایستی تا قبل از ظهر خودم را به کارخانه برسانم. خوشحال شدم و خیلی سریع خودم را به دفتر کارش در ساختمان مرکزی کارخانه رساندم. وقتی وارد شدم، بهغیر از دوستم که همسن من بود، چهار نفر دیگر را نیز ملاقات کردم که حداقل ده تا بیست سال از من بزرگتر بودند و بعدها فهمیدم که اعضای هیأت مدیره هستند. همگی دور یک میز مستطیلشکل قدیمی نشسته بودند و گویی صحبتهای خودشان تمام شده بود و تنها منتظ